EDURNEZURI
EDURNEZURI
Herrialde oso urrun batetan, Edurnezuri deituriko neskatxo polit bat bizi zen.Ugazama bat zeukan, erregina, oso harroa.
Ugazama ispilu magiko galdetzen dio, honek erantzunez:
-Zu zara, oh! erregina, emakume ederrena guztien artean.
Eta urteak pasa ziren.Egun batetan, beti bezala, galdetu egin zion bere ispilu magikori:
-Nor da ederrena?
Baino oraingo honetan ispiluak erantzun zion:
-Politena, Edurnezuri da.
Orduan erreginak, oso aserretuta eta inbidia beterik, ehiztari bati hiltzeko agindu zion.
-Eraman ezazu Edurnezuri basora, hil itzazu, eta ni jakiteko froga moduan, nire enkargua bete dozula, ekar dietzadazu kutxa bat bere bihotzarekin.
Baina basora ailegatu bezain pronto, neskatxaz lastima sentitu zuen eta libre utzi zuen, bere bihotza jabali batena ordez ordezkatuz.
Edurnezuri bere burua bakarrik ikustean, beldurra zeukan, eta egunabarrean, basoaren leku argi batetara ailegatu zen eta bertan etxe txikitxo polit bat aurkitu zuen.
Sartu zen bi aldiz pentsatu gabe. Altzariak txiki-txikiak ziren, eta mahi gainean, zazpi platertxo eta zazpi mahitresna txikiak zeuden. Goiko logelara igo zen, eta zazpi ohetxo zituen. Edurnezuri gixajoa, hain nekatuta zegoen gau osoan ibiltzen egon zelako bosotik, non ohetxo guztiak elkartu zituen eta momentuan lo gelditu zen.
Arratsaldean etxeko nagusiak ailegatu ziren: zazpi hipotxoak. Hauek meategi batetan egiten zuten lan, eta harritu ziren Edurnezuri ikusterakoan.
Orduan, neskatxak, bere historioa kontatu zien. Hipotxoak zioten neskatxari gelditzeko eta Edurnezurik baietz esan zuen. Beraiekin bizitzera gelditu zen eta oso pozik bizitzen ziren.
Bitartean, palazioan, erreginak berriro galdetu zion ispiluari:
-Nor da orain ederrena?
-Edurnezuri da oraindik. Hipotxekin bizi da basoan, haien etxean.
-Haserre eta harro, ugazama krudela, zahartxo inozente batez jantzi zen eta etxetxoarenganantz abiatu zen.
Edurnezuri bakarrik zegoen, eta hipotxak meategian lan egiten ari zeuden. Erregina gaiztoa, neskatxari sagarra bat eskaini zion, pozoiz beterik. Edurnezuri lehen zatia jan zuenean, lurrera jausi zenzorabiatita.
Hipotxak etxera, ya gauez, itzultzerakoan Edurnezuri aurkitu zuten, lurrean etzanda, geldi eta zurbil, uste zuten hilda zegoela. Kristalezko urna bat eraiki zioten, bosokoanimalitxo guztiak ikusi eta agurtu zedin.
Momentu horretan, printze bat agertu zen bere zaldi gainean eta bapatean Edurnezuri ikustean berataz maitemindu zen. Musu bat emanez agurtu nahi zuen eta bapatean, Edurnezuri bizirik zegoen, zeren eta emandako amodiozko musua erreginaren malefizioa apurtu zuen.
Edurnezuri printzearekin eskondu zen eta erreginari bota zuten. Hortik aurrera denok pozik bizi izan ziren.
AMAIERA

Zabaldu
del.icio.us